Αμερικανική μνεία και αστικοί κομπασμοί

Από νωρίς το πρωί στα ΜΜΕ παίζει η δήλωση Τράμπ, σχετικά με τις θαυμάσιες υπηρεσίες της Ελλάδας στην υπόθεση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ – σιωναζι στο Ιράν και ευρύτερα απέναντι στις χώρες και τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Ο “ειρηνοποιός”, στο πρόσωπο της κυβέρνησης και της τάξης που αυτή υπηρετεί, βλέπει τους πιο προβλεψιμους – πρόθυμους και άρα αποτελεσματικούς συμμάχους για την ευόδωση των στόχων και των σκοπών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου αλλά και ανατολικότερα καθώς φαίνεται από τις εξελίξεις, από τα δεδομένα που αυτές γεννάνε.

Σε μια συγκυρία που φαίνεται το άλλο κέντρο να πιέζει μέσω των υποθέσεων ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλων για συμμόρφωση. Η αμερικανική πλευρά της γενοκτονίας επιλέγει να στηρίζει – επιβραβεύει, τόσο τον Μητσοτάκη όσο και την κεντρική πολιτική επιλογή της όλης αστικής τάξης για εκτόξευση των ελληνοαμερικάνικων σχέσεων που σταθερά και αδιάλειπτα βρίσκονται στα.. “καλύτερα επίπεδα όλων των εποχών” το διάστημα από τα μνημόνια και δώθε.

Τα μηνύματα στη συγκυρία είναι προς όλους, μέσα και έξω από τη χώρα. Μέσα και έξω από τις συμμαχίες. Δεν είναι άσχετος εξάλλου ο χρόνος στον οποίο γίνεται η δήλωση Τράμπ, καθώς μόλις χθες και με μπόλικο συμβολισμό πραγματοποιήθηκε σύνοδος κορυφής της ΕΕ στην Κύπρο, παρουσία εκλεκτών φίλων εξ ανατολάς (Αλ Τζολάνι, Αλ Σίσι) και του Ουκρανού αχυράνθρωπου.

Η αμερικανική μνεία δεν έρχεται από το πουθενά.

Η ελληνική κεφαλαιοκρατία μέσω των πολιτικών της επιλογών και κινήσεων μέσα και έξω από τη χώρα αποτελεί πράγματι στη συγκυρία παραγωγικό εκφραστή της πολιτικής “όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο” με κάθε κόστος και με όλα τα μέσα κυνικά και αδίστακτα, τόσο απέναντι στην εργατική τάξη και συνολικά τον κόσμο της δουλειάς όσο και συνολικά απέναντι στην ίδια τη χώρα.

Διαβάζοντας καλύτερα από την αριστερά στη χώρα την πραγματικότητα των ταξικών και πολιτικών συσχετισμών, προωθεί την επίθεση με όρους φασιστικοποίησης σε δικαιώματα και κατακτήσεις, διαμορφώνει τους πραγματικούς μισθούς του κόσμου της δουλειάς σε μισθούς πείνας.

Είναι διατεθειμένη, προς εξυπηρέτηση των στενά ταξικών της συμφερόντων να κινηθεί χωρίς πολλές δεύτερες σκέψεις στη γραμμή της όλο και πιο ενεργούς εμπλοκής στα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ. Αυτή της η γραμμή κίνησης πέρα από δηλωμένη επιβεβαιώνεται και στην πράξη στις διάφορες εστίες έντασης και με όρους πιονιέρου των ΗΠΑ και των κάθε φορά πρόθυμων της Δύσης, μα έχοντας σε κάθε περίπτωση στο νου της τα κατά περίπτωση ανταλλάγματα από τις υπηρεσίες της.

Τα τραμπικά “terrific mitsotakis”, επιβραβεύουν μία πολιτική κυνισμού απέναντι στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου και σταθερής στήριξης των φονιάδων των λαών, που σταθερά και ανοικτά ντύνεται και τον ανάλογο για την εποχή μας αντικομμουνισμό.

Στην Αντίσταση σε αυτή την αντιδραστική ρότα των πραγμάτων βρίσκεται η διέξοδος για την εργατική τάξη, συνολικά για τον κόσμο του μόχθου και τη νεολαία στη χώρα.

Παρά τον σταθερό εκβιασμό για το αντίθετο, οι λαϊκοί άνθρωποι γνωρίζουν πως το χαριέντισμα με τους φονιάδες των λαών δεν είναι για καλό.

Ένα παραπάνω σήμερα που η εκεχειρία στη Μέση Ανατολή σέρνεται με το δάχτυλο στη σκανδάλη και με τα αεροπλανοφόρα να συρρέουν σε μια κατεύθυνση πίεσης του Ιράν, του λαού και της ηγεσίας του. Και που έπαινοι σαν και τον σημερινό εντάσσονται σε μια λογική εμπέδωσης της αμερικανικής ατζέντας και των αρμοδιοτήτων που αυτή ορίζει για την ελληνική αστική τάξη και την εμπλοκή της χώρας.

Η ιεράρχηση της Αντίστασης και της πάλης ως τη μοναδική διέξοδος για τους εργαζόμενους και τη νεολαία οφείλει να προταχθεί, παρά τους συσχετισμούς τόσο καταρχήν γύρω από το ζήτημα του μεροκάματου όσο και κατά συνέχεια μα και με την ανάλογη συνέπεια και απέναντι στο ζήτημα της αντιπολεμικής αντιιμπεριαλιστικής πάλης και ενάντια στην όλο και ενεργότερη εμπλοκή.

Έξω από εκλογικές αναμονές και κάλπικα διλήμματα. Η πάλη για μισθούς και μεροκάματα στο κόστος της ζωής, η πάλη για την ειρήνη και την απεμπλοκή είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να στηρίξει την υπόθεση των από κάτω.