Για την απεργία της Τετάρτης στο δημόσιο

Σαν ένα μεγάλο κομμάτι του εργαζόμενου κόσμου ευρύτερα, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο βιώνουν και αυτοί τα αποτελέσματα της κλιμάκωσης της επίθεσης σε κατακτήσεις και δικαιώματα. Μιας επίθεσης που αφορά την πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, με πυρήνα της στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης σε 8ωρο, μισθούς, συνθήκες δουλειάς, ασφάλιση. Συμπλήρωμα αυτής, η πολιτική των αλυσοπρίονων σε δικαιώματα στην περίθαλψη αλλά και στο δωρεάν πλέγμα στην εκπαίδευση που αφορούσε τα παιδιά του λαού.

Ο μόχθος για το μεροκάματο ολοένα και μεγαλώνει, με την αντεργατική επίθεση και την ακρίβεια που σαρώνει να αποτελούν συμπληγάδες που τσακίζουν σε καθημερινή βάση τον εργαζόμενο κόσμο. Αυτό είναι και το περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής που θέλει να επιβάλλει το νέο πειθαρχικό κώδικα στο δημόσιο, να παγιώσει την αξιολόγηση και τον επιθεωρητισμό, να εδραιώσει ένα κλίμα υποταγής. Χτυπώντας έτσι τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, κεντρικό σημείο στην ατζέντα των διάφορων διαχειριστών του συστήματος και εκπροσώπων της κεφαλαιοκρατίας. Οι διώξεις, τα πειθαρχικά, οι απειλές, η τρομοκρατία απλώς επιβεβαιώνουν την προηγούμενη κατεύθυνση, με το σύστημα να εμφανίζεται αποφασισμένο να “γκρεμίσει κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα”, πατώντας στους θετικούς για αυτό συσχετισμούς που απολαμβάνει από την επικράτηση έναντι του αντιπάλου.

Αναγκαία για τον κόσμο της δουλειάς η επιλογή του δρόμου της αντίστασης,  του αγώνα για το μεροκάματο, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Με αγώνα και απεργία οι εργαζόμενοι και στο δημόσιο μπορούν να αποκρούσουν και την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς της κυβέρνησης, όπως και να απαιτήσουν δουλειά με δικαιώματα και ανθρώπινες συνθήκες, κόντρα στα ψίχουλα και στην κοροϊδία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Όταν μάλιστα προκλητικά και εξοργιστικά η κυβέρνηση διαφημίζει τα επιτεύγματα της οικονομίας (βλέπε ξεζούμισμα εργαζομένων), τη σωρεία δαπανών σε εξοπλισμούς, την εγκληματική για το λαό πολεμική εμπλοκή, στα σχέδια και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών.

Εν τέλει, γυρνώντας στην αρχική διαπίστωση, ο λαός μας, οι εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα έχουν κάθε λόγο και δίκιο να προτάξουν την κατεύθυνση της πάλης, του αγώνα, απέναντι στα συμφέροντα του κεφάλαιου. Ακόμα κι αν η απεργία που προκηρρύσεται δεν εντάσσεται σε ένα πλαίσιο και μια γραμμή αντίστασης και πάλης. Στη συμβολή στη συγκρότηση όρων πάλης απέναντι στις αιχμές που ορίζει η επίθεση και η ταξική πάλη. Εξάλλου έχουν πολλάκις αποδείξει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ότι δεν ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Δυστυχώς ούτε και για την κυρίαρχη αριστερά αποτελεί προτεραιότητα η ανάδειξη αυτής της πραγματικότητας, από αυτή τη σκοπιά και τελικά κάθε άλλο παρά ιεραρχεί τη συμβολή της, στον κρίσιμο αυτό κρίκο της πάλης των εργατολαϊκών μαζών, όσο “κόκκινη” κι αν εμφανίζεται πλέον η ΑΔΕΔΥ.

Κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς που δεν εμφανίστηκαν τώρα ούτε θα εξαφανιστούν το επόμενο διάστημα. Απέναντι στις απόψεις και τη γραμμή που ενισχύει την ανάθεση, το εικονικό κίνημα, των αυταπατών για το πως παλεύεται η ζωή. Οι αγώνες που θα γίνουν (ή δε θα γίνουν), η μαζικότητά τους, η στοχοθεσία τους, θα κρίνει και την έκβαση της έντασης ή μη της επίθεσης, της φασιστικοποίησης ή το σπάσιμό της, τους ανθρώπινους όρους δουλειάς ή την απανθρωπιά και τα μεροκάματα πείνας.