Οι «πραγματικές» αυξήσεις του Μητσοτάκη και η πάλη των εργαζομένων για πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος της ζωής

Σταθερά, ωμά και αταλάντευτα κινείται η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην προώθηση της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο». Σ’ αυτό το πλαίσιο οι επιταχύνσεις «πρόσω ολοταχώς», όπως ονομάστηκαν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, των μεταρρυθμίσεων (όπου ακούνε για μεταρρυθμίσεις οι εργαζόμενοι αυτό που περιμένουν είναι η παραπέρα αναίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων που απέσπασαν και κατοχύρωσαν μέσα από αποφασιστικούς μαζικούς αγώνες και την αταλάντευτη πάλη τους μια προηγούμενη περίοδο), έρχονται να υπηρετήσουν αυτή την κατεύθυνση.

Ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει «πραγματικές» αυξήσεις που θα δουν οι εργαζόμενοι το 2026 και αυτές λέει θα προκύψουν μέσα από μειώσεις φόρων. Κόντρα σε όσα ζει ο κόσμος της δουλειάς, με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό να εξανεμίζει το εισόδημα πριν κλείσει ο μήνας (σχεδόν στα μισά του) κάνοντας τη διαβίωση βραχνά- αγωνία και άγχος για το πως θα κλείσει ο μήνας, η κυβέρνηση, το αστικό προσωπικό και από δίπλα όλα τα παπαγαλάκια του συστήματος, παρουσιάζουν το 2026 σαν τη χρονιά που θα ανασάνουν οι εργαζόμενοι …. Και αυτό μάλιστα θα επιτευχθεί με πρωτοβουλία και σφραγίδα της κυβέρνησης, χωρίς να απαιτείται τίποτα από τη μεριά των εργαζομένων. Απλά να κάνουν υπομονή και να έχουν εμπιστοσύνη στα επιτελεία του συστήματος και θα δουν την πολυπόθητη βελτίωση της ζωής τους! Το σύστημα επιδιώκει αυτή ακριβώς η αντίληψη να γίνει συνείδηση, να υιοθετηθεί από τους εργαζόμενους για να προχωρήσει παραπέρα (χωρίς εκπλήξεις και εμπόδια όπως τα μαζικά και μαχητικά μπλόκα των αγροτών τους τελευταίους δύο μήνες και ίδομεν…) την υπηρέτηση της πολιτικής του «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο».

Πως όμως έχουν τα πράγματα στην πραγματική ζωή για τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου; Καμιά κυβέρνηση, ούτε και η τωρινή, που επίσης υπηρετεί και προωθεί τις πολιτικές του κεφαλαίου δεν κινείται υπέρ των εργαζομένων και του δίκιου τους. Αυτό όταν και εφόσον συμβεί, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν, το έχουν επιβάλλει οι εργαζόμενοι με την πάλη τους, διαμορφώνοντας έναν συσχετισμό υπέρ τους μέσα από μαζική αντίσταση και πάλη ενάντια στις πολιτικές της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

Σήμερα η υποχώρηση της πάλης των εργαζομένων, αποτέλεσμα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και της διάλυσης του κινήματος της, έχει διαμορφώσει ένα συσχετισμό αρνητικό για τους εργαζόμενους και υπέρ του κεφαλαίου. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στην κάθε κυβέρνηση να παρουσιάζει τις αντιλαϊκές της πολιτικές ως ρεαλιστικές, τέτοιες που αντέχει η οικονομία «μας» (τους), που προκύπτουν με βάση αλγόριθμους και δείκτες εντός των δημοσιονομικών ορίων και άλλα πολλά που λέγονται. Έτσι σε μια πορεία προέκυψαν σαν αναγκαιότητες του συστήματος (άσχετα αν κάθε φορά επενδύονταν και παρουσιάζονταν ως προϋποθέσεις για καλύτερες μέρες για τους εργαζόμενους), οι πολιτικές των μισθών φτώχειας που είναι πλέον πείνας με την ακρίβεια να εξανεμίζει το εισόδημα, η αναγκαιότητα του 13ωρου, που η ζωή επιβάλλει ακόμη και 16ωρο (πόσο μακρινό φαντάζει πλέον το 8ωρο και ότι αυτό σηματοδότησε για τη ζωή του εργαζόμενου κόσμου), η συρρίκνωση έως κατάργηση του κοινωνικού μισθού μέσα από την άγρια και συνεχή επίθεση στην όποια δωρεάν περίθαλψη- ασφάλιση, στις δωρεάν σπουδές για τα παιδιά του κόσμου της δουλειάς και ότι άλλο είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι όταν κινούνται με την αντίληψη πως «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», βαραίνοντας η αξία της ζωής.

Το άγχος, τα ατελείωτα ωράρια, η εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς, η έλλειψη μέτρων προστασίας, είναι η καθημερινότητα του εργαζόμενου που οδηγεί στην τραγική αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων» – δολοφονιών, φτάνοντας στα 201 θανατηφόρα ατυχήματα το 2025, που συνοδεύονται από πολλαπλάσια σακατέματα. Αυτή την τραγική για τη ζωή του βιώνει σήμερα ο κόσμος της δουλειάς.

Για το 2026, ήδη πάνω από 500 κωδικοί προϊόντων έχουν ήδη αυξήσει τις τιμές τους και ετοιμάζονται οι κατάλογοι για νέες ανατιμήσεις σε 250 ακόμη κωδικούς. Η ληστεία του εισοδήματος καλά κρατεί, με την ακρίβεια να οδηγεί σε περιορισμό της κατανάλωσης ακόμη και σε βασικά αγαθά. Τώρα πεινάνε και αυτοί που δουλεύουν… ή αναγκάζονται σε δύο και τρεις δουλειές….. για να καλύψουν βασικές ανάγκες.

Αυτές οι πολιτικές που προωθούνται από τη μεριά της κυβέρνησης είναι οι πολιτικές υπέρ των συμφερόντων του κεφαλαίου και γι’ αυτό είναι ΨΕΥΤΙΚΕΣ οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού για «πραγματικές» αυξήσεις που θα ανακουφίσουν τάχα τους εργαζόμενους. Αυτές γίνονται με στόχο να εμπεδωθεί παραπέρα η αντίληψη πως η πάλη για εισόδημα τέτοιο που να καλύπτει τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, η πάλη για πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος της ζωής ανήκει στο παρελθόν. Και τελικά θέτουν στο σήμερα ξανά το τέλος της ταξικής πάλης. Όμως η ίδια η ζωή ξεδιπλώνει αλήθειες.

Ο μαζικός αγώνας των αγροτών ανέδειξε αυτό που το σύνολο των εργαζομένων χρειάζεται να βάλει μπροστά και να παλέψει. Την ανάγκη τους για πραγματικές αυξήσεις για να έχουν εισόδημα τέτοιο που να μπορούν να ζουν και όχι να επιβιώνουν. Και αυτό δε μπορεί να τους το προσφέρει καμία κυβέρνηση και κανένας πολιτικός που υπηρετεί τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Μπορεί να το επιβάλλει ο επίμονος και αταλάντευτος αγώνας τους. Και αυτό είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αυτή την αλήθεια χρειάζεται να τη δούμε σαν τέτοια, γνωρίζοντας πως δεν είναι εύκολη υπόθεση η υπεράσπισή της στους σημερινούς αρνητικούς για τον κόσμο της δουλειάς συσχετισμούς. Υπάρχει όμως η πείρα, η ιστορία των αγώνων της εργατικής τάξης και συνολικά του εργαζόμενου κόσμου. Υπάρχει και η ζωή και η σκληρή πραγματικότητα, που δείχνει πως όσο καθυστερεί η συγκρότηση ξανά των μετώπων πάλης του εργαζόμενου κόσμου τόσο θα απλώνεται η φτώχεια, η εξαθλίωση, τόσο θα πυκνώνουν οι εστίες των πολεμικών αναμετρήσεων με το αίμα των λαών να τρέχει ποτάμι άδικα, τόσο θα προχωράει η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Τόσο θα απαξιώνεται η ίδια ζωή. Να δυναμώσει η έγνοια μας για συμβολή, έστω και μικρή, στην κατεύθυνση της συγκρότησης ξανά των μετώπων πάλης του λαού. Όρος ζωής για το σήμερα και το αύριο του κόσμου της δουλειάς.