Η πάλη για το 8ωρο και πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς είναι ανάγκη ζωής

Με τα μνημόνια η ντόπια πλουτοκρατία έκανε ευκαιρία την κρίση χρέους, που η ίδια και το σύστημά της δημιούργησε, για ν’ ανοίξει νέους κύκλους κερδοφορίας λεηλατώντας μισθούς, ωράρια και κάθε λογής εργασιακά δικαιώματα.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, το “σχέδιο ανάκαμψης” των κερδών του κεφαλαίου συνοδεύονταν με την έκθεση Πισαρίδη που όριζε και καθόριζε τη συνέχεια των αντεργατικών (αντι) μεταρρυθμίσεων  ως τη βασική προϋπόθεση για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Ταυτόχρονα τα αντεργατικά μέτρα επιβάλλονταν ως όρος για την εκροή κονδυλίων από την Ε.Ε. που συνοδεύονταν  με ακόμη μεγαλύτερη εθνική χρηματοδότηση για την καπιταλιστική δραστηριότητα στη χώρα και την ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου. Η τρελή κερδοφορία μιας σειράς ομίλων του κεφαλαίου, εδώ και κάποια χρόνια, είναι γεγονός. Η ηλεκτροπαραγωγή είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπου η πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο ληστεύει τον εργαζόμενο και σαν παραγωγό του πλούτου και στην κατανάλωση με τα ληστρικά τιμολόγια του ηλεκτρικού. Έτσι 4 – 5 όμιλοι στον τομέα εγγράφουν τρελά κέρδη, ενώ με ανάλογο τρόπο, που έχει κοστίσει έως και θανατικό για τους εργαζόμενους, η διύλιση στα ΕΛΠΕ και στη Motoroil αποδίδει τις υψηλότερες κερδοφορίες του τομέα στη Μεσογειακή λεκάνη.

Από κοντά σε κερδοφορίες ο τομέας του φαρμάκου, ενώ και βιομηχανικοί κλάδοι π.χ. Metlen, Βιοχάλκο κ.ο.κ. παρά το υψηλό ενεργειακό κόστος βρίσκουν περιθώρια κερδοφορίας στο πλαίσιο μιας χώρας της Ε.Ε. με σταθερότητα, σε απίστευτα πλέον επίπεδα, στυγνής εκμετάλλευσης της εργασίας. Κάθε άλλο παρά πάει πίσω, παρά τα κατά καιρούς κλάματα, η “βαριά “ βιομηχανία του τουρισμού που πέρα από τους μεγάλους ομίλους και τα φανταχτερά πεντάστερα που πυκνώνουν, δίνει χώρο για δραστηριότητα και τρελή κερδοφορία στη βιομηχανία τροφίμων, στις αερομεταφορές, στη ναυσιπλοΐα και σε μια σειρά ακόμη χρυσοφόρες δουλειές, ιδιαίτερα εκεί που η συγκέντρωση- συγκεντροποίηση έχει ήδη προχωρήσει. Από κοντά οι κατασκευαστικές για να μη μιλήσουμε για τις τράπεζες και τη χρυσοφόρα δράση του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Το τελευταίο δραστηριοποιείται κυρίως εκτός χώρας, όμως όχι μόνο επενδύει σε ΜΜΕ και ομάδες για την πολιτική επιρροή που έχει ανάγκη για τις μεγάλες του δουλειές, μα αποτελεί σημαντικό ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων στο πλαίσιο της σημαντικής του παρουσίας στη μεταφορά LNG παγκόσμια, που στη συγκυρία αποτελεί κρίσιμη διάσταση στην ενεργειακή γεωπολιτική των ΗΠΑ. Στο συνολικότερο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ που συνολικά η αστική τάξη ομονοεί σταθερά και φτάνει μέχρι την πολιτική ότι “θα δώσουμε και το αίμα μας για τις ΗΠΑ”, ανοίγονται μεγάλες δουλειές, έστω συμπληρωματικού ενεργειακού κόμβου, αλλά και διαμετακομιστικού κ.ο.κ., ενώ δεν είναι ασήμαντη η επαναδραστηριοποίηση των ναυπηγείων.

Σ’ όλα αυτά θα επανέλθουμε γιατί πολλοί στην Αριστερά αντί να δουν την πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από ταξική σκοπιά, δηλωμένα ή αδήλωτα την είδαν από μικροαστική σκοπιά ενός σοσιαλπατριωτισμού που φτάνει σήμερα ως το νέο πατριωτισμό του Τσίπρα που θα έχει μάλλον να δείξει ακόμη περισσότερα απ’ ότι η προηγούμενη συμμαχία με τον Καμένο. Κάθε άλλο παρά ξεφεύγουν απ’ αυτό το πλαίσιο οι τάχα “αντικαπιταλιστές” με τη συνταγή της διαγραφής του χρέους ή το ΚΚΕ που αναπαράγει, πολύτιμα για την αστική τάξη, το αφήγημα της περί επιτιθέμενης Τουρκίας.

Όλοι αυτοί (και εδώ εννοούμε δυνάμεις αριστερά του Τσίπρα) δηλωμένα ή αδήλωτα έβαλαν σε δεύτερο πλάνο το βασικό καθήκον τους σαν αριστεροί να συνδράμουν στην αντίσταση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων που, χρόνια τώρα, η στυγνή εκμετάλλευση του κεφαλαίου τους στερεί βάναυσα το δίκιο και τη ζωή τους. Έτσι δεν εμποδίστηκε ούτε η τυχοδιωκτική εμπλοκή στον πόλεμο, που γεννά θανάσιμους κινδύνους. Η πολιτική όλα στο κεφάλαιο- όλα για το κεφάλαιο είναι η αιτία για όλα αυτά και αυτό ορίζει τα καθήκοντά μας.

Ας μείνουμε λοιπόν εδώ στο ζήτημα του 8ωρου που πρέπει να υπερασπιστούν οι εργαζόμενοι παλεύοντας παράλληλα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς για να υπερασπιστούν ένα στοιχειώδες επίπεδο διαβίωσης από την ακρίβεια. Η πάλη για ωράριο, μισθό και εργασιακά δικαιώματα (ασφάλιση- σύνταξη) συνθέτουν ιστορικά την πάλη για το μεροκάματο που από την πλευρά μας τη θεωρούμε τον κρίσιμο κρίκο για ν’ αναπτυχθούν και όλα τ’ άλλα εξίσου σπουδαία μέτωπα πάλης του λαού. Καθημερινά στη δουλειά του ο εργαζόμενος ζει την αντίθεση με την εργοδοσία που, πριν ακόμη της το επιτρέψουν οι αστικοί αντεργατικοί νόμοι, επιδιώκει πιο μεγάλη υπεραξία από τον εργαζόμενο μέσα από χαμηλό μισθό, εντατικοποίηση και ωράριο λάστιχο σε βάρος της ζωής του. Η εξαθλίωση και οι αρνητικοί συσχετισμοί συχνά οδηγούν στην αλλοτρίωση έως και στον εξανδραποδισμό του εργαζόμενου. Όμως αυτή η βασική αντίθεση είναι σταθερά ο κρίκος για να ενεργοποιηθούν οι εργαζόμενοι ενάντια και στις υπόλοιπες εκφράσεις της βαρβαρότητας του συστήματος.

Οι εργαζόμενοι πειθαναγκάζονται κατά κανόνα με ωμό εκβιασμό ν’ αποδεχτούν την απώλεια της ψυχικής, σωματικής και κοινωνικής τους υγείας, συχνά και την εξόντωσή τους. Όμως κάτι τέτοιο κάθε άλλο παρά αποτελεί ενσωμάτωση. Οι αντιστάσεις είναι υπαρκτές στους χώρους δουλειάς καθημερινά, ενώ δε λείπουν στη χώρα μας και αλλού κοσμοπλημμύρες με διαδηλώσεις με διάφορες αφορμές που αποκαλύπτουν πως υπάρχει υπόβαθρο οργής και διάθεση για αντίσταση και πάλη. Πολλά τα ελλείμματα σήμερα της εργατικής πάλης και κατά συνέπεια συνολικότερα της λαϊκής πάλης. Ολοφάνερη πραγματικότητα των συνεπειών της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης από τον επαναστατικό προσανατολισμό που κατέκτησε σε σημαντικό βαθμό στον προηγούμενο γύρο εφόδου της μέσα από την ανάπτυξη του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος που για πάνω από έναν αιώνα έγραφε ιστορία. Ολοφάνερο καταρχήν πως είμαστε σε φάση ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ σ’ ότι αφορά την εργατική υπόθεση. Αυτό μόνο αυτοί που θέλουν και μπορούν να το ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ θα μπορέσουν ταυτόχρονα να ΣΥΜΒΑΛΟΥΝ σ’ αυτή την κρίσιμη και σπουδαία υπόθεση.

Αυτοί που θέλουν ν’ αναγνωρίσουν την πραγματικότητα πρέπει καταρχήν θαρρετά να παλέψουν κόντρα στο ρεύμα, τους αρνητικούς συσχετισμούς και την παραπέρα αντιδραστική ρότα των εξελίξεων. Οι βερμπαλισμοί και κάθε λογής απογειώσεις των super αριστερών είναι απολύτως εξηγήσιμο γιατί ηθελημένα ή αθέλητα οδηγούνται σε ακτιβισμούς χωρίς επίδραση σε μαζική κίνηση, σε ευφάνταστα (;) συνθήματα εντυπωσιασμού (13 να είναι οι ώρες σας) και στο τέλος σε κοινοβουλευτικούς κρετινισμούς εξωραϊσμού του συστήματος.

Οι εργαζόμενοι όπως είπαμε πειθαναγκάζονται και εκβιάζονται σε εξοντωτικά ωράρια με μισθούς φτώχειας και όλο και πιο συχνά πείνας. Όπως δηλώνουν χρόνια οι αστοί πολιτικοί, αυτοί θεσμοθετούν αυτό που ήδη η αγορά εργασίας έχει κάνει πραγματικότητα. Με απλά λόγια πολύ πριν ψηφιστούν οι αντεργατικοί νόμοι οι πραγματικοί συσχετισμοί έχουν δώσει τη δυνατότητα στην εργοδοσία να τους επιβάλει στους εργαζόμενους. Ανοησία αποπροσανατολιστική λοιπόν ότι το 13ωρο πετάχτηκε στα σκουπίδια, όπως λέει ο 902 και το ΠΑΜΕ ή αυτό που λέγεται κάθε φορά που ψηφίζεται ένας νόμος ότι αυτός θα μείνει στα χαρτιά. Η έκβαση της ταξικής πάλης καθορίζει την τύχη των νόμων. Είμαστε με τη μεριά των εργαζομένων που ξέρουν ότι ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ. Όμως ούτε θέλουμε, γιατί δε μας βοηθάει πουθενά, ούτε μπορούμε να κρύψουμε την πραγματικότητα των αρνητικών συσχετισμών. Ούτε το σπουδαιότερο υποτασσόμαστε  στους αρνητικούς συσχετισμούς για να υποχωρήσουμε από το καθήκον να υπηρετήσουμε τις σπουδαίες, παρότι μικρές σήμερα, εστίες αντίστασης των εργαζομένων εκεί που ξεσπάνε ή να συμβάλλουμε στην πυροδότησή τους. Είναι δοσμένο για μας πως έδαφος για να πυροδοτηθούν μικρές έστω εστίες αντίστασης για ωράρια, μισθούς, δικαιώματα υπάρχουν σε κάθε χώρο δουλειάς. Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς τέτοιες ξεσπάνε καθημερινά και η στήριξή τους είναι ένα σπουδαίο καθήκον για αυτούς που θέλουν τη γείωση με τους αγώνες και τις αγωνίες των εργαζομένων.

Η στήριξη μπορεί να γίνεται και με όρους γενικής ζύμωσης και προπαγάνδας ενός πολιτικού πλαισίου και μιας γραμμής πάλης αντίστασης στην επίθεση με προοπτική την ανατροπή της, αλλά και με από τα μέσα συμβολή μας στη στήριξη ή και την πυροδότηση αντιστάσεων. Έτσι κι αλλιώς ανεξάρτητα πως τοποθετούνται οι αριστερές ή “αριστερές” ηγεσίες, η πάλη των ανθρώπων που βγαίνουν στο δρόμο του αγώνα υπηρετεί στον α’ ή β’ βαθμό την αντίσταση στην επίθεση του συστήματος. Φυσικά ο βαθμός συμβολής έχει τη σημασία του και όπως είπαμε οι βερμπαλισμοί δε βοηθούν. Όμως για τη συμβολή στη συγκρότηση της πάλης των εργαζομένων για το μεροκάματο και μέσα από αυτή στην εκ νέου επαναστατική συγκρότηση της εργατικής τάξης έχει ακόμη μεγαλύτερη  σημασία να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Το 8ωρο πέρα από τον ιστορικό ξεσηκωμό στο Σικάγο του 1886, έγινε αίτημα της διεθνούς των εργατών (Α’ Διεθνής) από το συνέδριο της Γενεύης του 1886, ενώ από το 1829 πρωτοδιατυπώθηκε ως αίτημα στην Αγγλία. Ο Μαρξ στηρίζει τους αγώνες για αυξήσεις στους μισθούς και θεωρεί το 8ωρο πρωταρχική προϋπόθεση για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης. Δε νοιάστηκε κανένας ότι δεν υπήρχαν τότε αυτοματισμοί και τεχνητή νοημοσύνη… Επένδυσε πολύ αίμα η εργατική τάξη έτσι ώστε το 8ωρο να θεσμοθετηθεί με διεθνή συμφωνία σειράς καπιταλιστικών χωρών το 1919 υπό το φόβο του επαναστατικού κύματος της Οκτωβριανής του 1917. Στη Σοβιετική Ένωση  θεσμοθετείται από την πέμπτη μέρα συγκρότησης του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους. Ας ανατρέξουμε στο πως η Σ.Ε. μείωνε το χρόνο εργασίας και πως λίγα χρόνια μετά τις φρικτές καταστροφές του Ναζισμού ο ηγέτης της, Στάλιν, εισηγούνταν  την εφαρμογή της 6ωρης εργασίας ήδη από το 1952, πάλι χωρίς την τεχνητή νοημοσύνη…

Το πόσο θα δουλεύουν οι εργαζόμενοι είναι λοιπόν ζήτημα έκβασης της ταξικής πάλης, και επειδή παρά τη σκοτεινή εποχή η ανθρωπότητα τις καλύτερες και από τις καλύτερες μέρες που έζησε, δεν τις έχει ζήσει ακόμη, θα πούμε, αγγίζοντας μια άλλη συζήτηση, πως το μεγάλο στοίχημα δεν αφορά στη σοσιαλιστική κοινωνία μονάχα το χρόνο δουλειάς, αλλά κυρίως τη μετατροπή της δουλειάς- δουλείας σε εργασία – δημιουργία που είναι πηγή κοινωνικοποίησης, πολιτισμού, χαράς και ανάγκη ζωής. Στην εποχή μας, λόγω ιστορικότητας της πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση, παραμένει εμβληματικό το 8ωρο. Το γνωστό 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος προσωπικής, οικογενειακής, κοινωνικής ενασχόλησης παραμένει κρίσιμο σημείο και βάση αναφοράς ενάντια στην εκμετάλλευση στη φάση της άγριας αντεπίθεσης του κεφαλαίου. Παραμένει κρίσιμο όχι βάση κάποιων υπολογισμών, μα γιατί το έκανε εμβληματικό το αίμα που χύθηκε σε μια σειρά χώρες και τη χώρα μας για την καθιέρωσή του.

Η ελαστικοποίηση και η καταστρατήγησή του με νόμο έως και στο 13ωρο ακούγεται τραγικό σ΄ όποιον γνωρίζει την ιστορία της ταξικής πάλης. Ακόμη περισσότερο βέβαια είναι τραγικό γι’ αυτούς που το ζουν. Η όποια βελτίωση του ωραρίου, η αύξηση μισθού, το κέρδισμα δικαιωμάτων είναι κέρδος για τους εργαζόμενους και προκύπτει μόνο μέσα από την πάλη τους. Όμως από πολιτική άποψη η επίμονη προσπάθεια του κεφαλαίου να καταργήσει αυτή την εμβληματική κατάκτηση κάνει αυτονόητη για τους εργαζόμενους την ανάγκη αντίστασης για την υπεράσπισή του. Πολιτικά λοιπόν ο πλειστηριασμός μεταξύ των αριστερών για το ωράριο, με το 7ωρο του ΚΚΕ, το 6ωρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.ο.κ. καταντά αστειότητα ανάλογη με το ύψος του μισθού που έμπαινε από τις ίδιες δυνάμεις πριν τα μνημόνια, για να πέσει δραστικά στη συνέχεια.

Η εργατική τάξη για να κάνει βήματα συγκρότησης δεν πρέπει να χαμπαριάζει για τις αντοχές της καπιταλιστικής οικονομίας ούτε να καταναλώνεται σε επιστημονίστικους λογαριασμούς, ούτε να ελπίζει στην παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων για τη βελτίωση της ζωής της. Η βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης επιβάλλεται στη βάση των ταξικών συσχετισμών. Η ανατροπή τους δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, μα είναι εφικτή και συμβάλουμε σ’ αυτό όχι με βερμπαλισμούς και φυγές από τα δύσκολα, μα με επιμονή και πίστη στην υπόθεση της πάλης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων συνολικά, που θα συνεχίσει να γράφει την ιστορία της ζωής και της ανθρωπιάς κόντρα στη βαρβαρότητα.