Τι αύξηση θα έπρεπε να πάρουν οι εκπαιδευτικοί τον Απρίλη;

Ξεκινώντας από τον ίδιο τον τίτλο και το λαθεμένο πνεύμα του, ενδεικτικού ενός κλίματος που επικρατεί στους κόλπους των εργαζόμενων εκπαιδευτικών (και όχι μόνο). Ενός άρθρου όμως που κυκλοφορεί ευρέως στα μέσα, απλά και μόνο επειδή αγγίζει μια πραγματικότητα που διαστρεβλώνεται από την κυρίαρχη τάξη και δεν τολμά να θίξει, να αναδείξει η ρεφορμιστική-μικροαστική αριστερά. Ενός άρθρου όμως που απλά ανακυκλώνει και αυτό μια οικονομίστικη και κάθε άλλο παρά αγωνιστική αντίληψη, εμπεριέχοντας ωστόσο ενδιαφέροντα στοιχεία για το μισθολογικό.

Όντως, εστιάζοντας μόνο στην τελευταία 5ετία, το 1/5 του πραγματικού εισοδήματος έχει χαθεί, παρά τις όποιες αυξήσεις κοροϊδία, με τον πληθωρισμό και την ακρίβεια να ψαλιδίζει τους ήδη καθηλωμένους μισθούς. Μισθοί εξευτελισμένοι, με κομμένα τα δώρα και τα όποια επιδόματα, από τα χρόνια της επιτάχυνσης της επίθεσης με τα μνημόνια έως και σήμερα. Φυσικά, να δεις τι σου χω για μετά, καθώς με τις τελευταίες πολεμικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, πέρα από τους πολεμικούς κινδύνους που εγκυμονούνται στην περιοχή για τους λαούς, τα νέα κύματα ακρίβειας θα μετατρέψουν τους μισθούς φτώχειας σε πείνας. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική όλα στο κεφάλαιο, τα αλυσοπρίονα σε κατακτήσεις, περίθαλψη, σχολειά θα συνεχίζουν να διαμορφώνουν το νέο εργασιακό μεσαίωνα. Ήταν, είναι και θα είναι ζήτημα συσχετισμών, ζήτημα ταξικής πάλης,
με το κεφάλαιο να συνεχίζει να εφορμά στις εργατολαϊκές μάζες είτε στις “ειρηνικές” περιόδους, είτε εν μέσω των πολεμικών σφαγείων, κάνοντας τις κρίσεις και τους πολέμους ευκαιρία.

Επομένως, τα ερωτήματα που τίθονται, συνειδητά ή ασυνείδητα, αποκρύπτουν τη βασική διάσταση που παλεύουμε από τη μεριά αυτή να αναδείξουμε. Ότι είναι ζήτημα πάλης. Μαζικής λαϊκής πάλης, συγκρότησης αντιστασεων, τελικά μετώπων πάλης του λαού απέναντι στις διάφορες μορφές της πολιτικής επίθεσης του κεφάλαιου.

“Τι αύξηση έπρεπε να πάρουν…” . Γιατί έπρεπε; Υπάρχει κάποια έγνοια από τις δυνάμεις του συστήματος για τη ζωή του εργαζόμενου κόσμου; Υπάρχει κάποιο όριο στην καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, πέραν αυτών που επέφερε η πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης, της πάλης των μαζών; Υπάρχει κάποια στοιχειώδης “μέριμνα” του συστήματος για τον καθημερινό βίο, την περίθαλψη, την ασφάλιση, τη σύνταξη από κάποιο “φιλολαϊκό” κράτος ή κυβέρνηση;

“Πόση θα έπρεπε να ήταν η αύξηση…” Τελικά πρόκειται για οικονομικού χαρακτήρα ζήτημα; Μιας οικονομίας που, κεφάλαιο και εργαζόμενοι από κοινού, συνεισφέρουν σε ένα κουμπαρά και αργότερα αναδιανέμεται; Πρόκειται για αναβίωση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής που το ΠΑΣΟΚ υποσχόταν ότι θα “έλυνε το πρόβλημα” των εργαζομένων και θα “καταργούσε” κι αυτό την πάλη των τάξεων; Κάτι αντίστοιχο μήπως, με τη διαμόρφωση πλέον του κατώτατου μισθόυ, με επιστημονικούς, μαθηματικούς τύπους και αλγόριθμους, ανάλογα με τις αντοχές της οικονομίας; Ή θα πρέπει να δούμε ακόμα τι προβλέπεται από τις συλλογικές συμβάσεις που πάλι μερίμνησαν ΓΣΕΕ και Κεραμέως, που “υπερασπίζει το δικαίωμα” του εργαζόμενου στα 13ωρα, τα 7μερα, τα μεροκαματα πείνας;

Για να μην αναφερθούμε στον διαγκωνισμό προτασεολογίας και μακροσκελούς λίστας αιτημάτων στην αριστερά, που κάθε άλλο παρά προτάσεων πάλης αφορά. Τα 1500 βασικός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έναντι 1400 του ΚΚΕ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας μετατράπηκαν στα “ρεαλιστικά” 780 λίγα χρόνια μετά. Σήμερα η ΓΣΕΕ προτείνει πραγματικές αυξήσεις και εννοεί τα 20 ευρώ παραπάνω από τις εξαγγελίες Μητσοτάκη. Τα 13ωρα ψηφίζονται και νομιμοποιούνται και αντί να υπερασπιστεί το 8ωρο, ο διαξιφισμός της αριστεράς αφορά το αν θα προταχτεί το 30ωρο ή το 35ωρο τη βδομάδα. Η ρεφορμιστικές απογειώσεις και αντεπιθέσεις είναι η άλλη πλευρά της υποταγής στους συσχετισμούς και των αστικών πλαισίων, ενισχύοντας την απογοήτευση και καλλιεργώντας την ανεμπιστοσύνη στην πάλη.

Έτσι, το μόνα “ρεαλιστικά” σενάρια που αναδεικνύονται, είναι να περιμένουμε τους Απρίληδες και τις αυξήσεις στα όρια του στατιστικού λάθους, ενώ τα διυληστήρια, οι εφοπλιστές, οι ηλεκτροπαραγωγοί, οι βιομηχανίες, το μεγάλο κεφάλαιο θα απολαμβάνουν το αυγάτισμα των κερδών πατώντας στη λεηλασία του μόχθου του κόσμου της δουλειάς, των φοροπαλλαγών, του αέρα της κυβερνητικής πολιτικής στα πανιά τους. Όσο για τους καθηγητές και δασκάλους; Ας περιμένουμε να περνούν τα αντιλαϊκά χρόνια, να χρυσοπληρώνουμε κανένα μεταπτυχιακό μπας και ανέβουμε κανένα μισθολογικό κλιμάκιο, με κάθε “σκαλί” να είναι κάποια κέρματα παραπάνω.

Η καθημερινότητα των εργαζόμενων εκπαιδευτικών όπως και των υπόλοιπων εργαζόμενων στρωμάτων γίνεται γρήγορα ασφυκτική. Επίμονα, αταλάντευτα, αποφασιστικά, αδιάλλακτα, είναι ανάγκη να να ζυμωθεί καταρχήν, να προταχτεί, να παλευτεί η πάλη για το μεροκάματο. Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς. Κόντρα στα αστικά αφηγήματα και τους κυβερνητικούς εκβιασμούς. Απέναντι στις λογικές και πρακτικές της ανάθεσης της πάλης σε δικηγόρους, “ικανούς εκπροσώπους” του κινήματος, εκλογικών ενισχύσεων ή ότι άλλο απομακρύνει από την κατεύθυνση της μαζικής λαϊκής πάλης, του δυναμώματος του αγώνα, της συγκρότησης αντιστάσεων.

Δεν αρκεί η -γλαφυρή ή μη- αποτύπωση της δύσκολης πραγματικότητας. Ούτε η σωρεία καταγγελιών που δεν αντιστοιχούν σε μια δυναμική αντιστάσεων. Δεν πρέπει να εγκλωβίζεται η ανάπτυξη αγώνων μέσα από “θεσμικούς” δρόμους ή “θεσμικά” αιτήματα, στη βάση των αντοχών της οικονομίας ή μιας “κοινής λογικής”. Η απαίτηση των δίκιων, της ζωής σημαίνει κόντρα, μάχη με τα θέλω και τα δίκια της πλουτοκρατίας. Έτσι ευνοούνται αντικειμενικά και μια σειρά αγώνων και αιτημάτων πάλης που συνδέονται με την πάλη για το μεροκάματο. Όσοι θέλουν να δουν την πραγματικότητα και τις απαιτήσεις της και θέλουν να συμβάλλουν, να αναλάβουν τα “μικρά και φτωχοπροδρομικά” καθήκοντα που αναλογούν, έχουν πολλά να κάνουν.

*Ο τίτλος ανήκει στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο alfavita

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ