Συσχετισμοί

Ο θάνατος της καθηγήτριας Αγγλικών, Σοφίας Χρηστίδου ύστερα από εγκεφαλικό που υπέστη μέσα σε συνθήκες έντονης πίεσης, που βίωνε στο σχολείο, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «ατυχές περιστατικό». Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που αφορά μόνο μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα σκληρό σύμπτωμα της εποχής: της λεγόμενης «κανονικότητας» που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια στο δημόσιο σχολείο και στον

Η επέτειος της 8 Μάρτη είναι σημαντική μέρα για τη συμβολή της γυναίκας στην υπόθεση του αγώνα και της απελευθερωτικής προοπτικής της εργατικής τάξης. Όπως και κάθε επέτειος της ένδοξης πορείας του Ε.Ε.Κ.Κ. ζωντανεύει στους επίκαιρους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση, το πόλεμο και την κλιμακούμενη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. 

Η γυναίκα, και στην εποχή μας όπως

του Βασίλη Σαμαρά

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 317, στις 27/4/1996

Ζούμε σε μια εποχή δύσκολη. Το καπιταλιστικό σύστημα κυριαρχεί σε παγκόσμια κλίμακα πολιτικά οικονομικά ακόμη και σε επίπεδο ιδεών απόψεων «αξιών». Αυτή η κυριαρχία εκφράζεται ακόμη και στις απόψεις εκείνων που το «αντιπολιτεύονται» και κάπως έτσι έχουμε τις διάφορες «αριστερές» λιτότητες τον «σοσιαλισμό της αγοράς» κλπ.

Ταυτόχρονα αντανακλάται με έναν τρόπο ακόμη και στις απόψεις αυτών που θέλουν να το ανατρέψουν με αποτέλεσμα την δημιουργία τάσεων «φυγής» είτε προς τα «εμπρός» («εδώ και τώρα»)

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία, φυλ. 654, στις 04/12/2010

Εδώ και αρκετά χρόνια βασικό σύνθημα του ΚΚΕ αποτελεί αυτό της «Αντεπίθεσης». Μάλιστα με βάση την λογική με την οποία έχει οδηγηθεί σε τέτοιου συνθήματα η ηγεσία του ΚΚΕ έφτασε και σε απίστευτης γελοιότητας τοποθετήσεις, όπως λ.χ. ότι το αποτέλεσμα των εκλογών (των τελευταίων, των προηγούμενων, των πιο προηγούμενων, των…) θα

Το ταξικό πλαίσιο της πάλης των αγροτών

Αποδείχτηκε πως επρόκειτο πράγματι για έναν σπουδαίο αγώνα ενός σημαντικού κομματιού του κόσμου της δουλειάς ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση και στην πολιτική «όλα στο κεφάλαιο». Έχει σημασία να γίνει ξεκάθαρο αυτό από την πλευρά των ταξικών δυνάμεων. Πως ο αγώνας αντίστασης των φτωχομεσαίων αγροτών ενάντια στο ξεκλήρισμα τους είναι αγώνας κόντρα στις ντόπιες

ΗΠΑ – ΝΑΤΟ φονιάδες των λαών  –  Έξω οι βάσεις – Αλληλεγγύη στο βενεζουελάνικο λαό

Τα «έργα και ημέρες» των ΗΠΑ αυτή τη φορά στη Λατινική Αμερική και τη Βενεζουέλα συγκεκριμένα, είναι άλλη μια απόδειξη της απελευθέρωσης των πιο επιθετικών μορφών και δυνάμεων του κεφάλαιου παγκόσμια. Τουλάχιστον για όσους επιμένουν να βλέπουν τις ανειρήνευτες αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών σαν παράγοντα που

Πώς τίθεται πλέον το ζήτημα. Στις δυσκολίες των καιρών, στα αρνητικά της περιόδου που διανύουμε τίθεται πλέον και αυτό το πρόβλημα. Η σε σημαντικό βαθμό απαξίωση των αριστερών δυνάμεων στη χώρα μας (αλλά και γενικότερα). Ένα πρόβλημα που αναπαράγεται με βάση την πολιτική αυτών των δυνάμεων, την εν γένει στάση τους, την εικόνα που εκπέμπουν. Ας εξηγηθώ περισσότερο.

Όταν οι

Με τα μνημόνια η ντόπια πλουτοκρατία έκανε ευκαιρία την κρίση χρέους, που η ίδια και το σύστημά της δημιούργησε, για ν’ ανοίξει νέους κύκλους κερδοφορίας λεηλατώντας μισθούς, ωράρια και κάθε λογής εργασιακά δικαιώματα.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, το “σχέδιο ανάκαμψης” των κερδών του κεφαλαίου συνοδεύονταν με την έκθεση Πισαρίδη που όριζε και καθόριζε τη συνέχεια των αντεργατικών (αντι) μεταρρυθμίσεων  ως

Σταθερές εποχής.

Η προσέγγιση της αναγνώρισης της κατάστασης στον κόσμο, με σκοπό την κίνηση σε μια κατεύθυνση συμβολής στην αλλαγή των δεδομένων, από την εργατική επαναστατική κομμουνιστική μπάντα, δεν είναι αποτέλεσμα καταρχήν, της ερμηνείας του τι συμβαίνει στο μέρος αλλά τι χαρακτηρίζει, τι ορίζει το όλον.

Ως προς τα μεγάλα μεγέθη. 

Εδώ και πάνω από 6 δεκαετίες βιώνουμε την μετάβαση

Πόσο θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τους ιδιαίτερα αρνητικούς συσχετισμούς σε βάρος της εργτατικής τάξης και του κινήματος το γεγονός πως στις 26 Γενάρη και στις 28 Φλεβάρη πλημμύρισαν τους δρόμους και τις πλατείες πλατιά στρώματα εργαζομένων;
Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη για όλους. Και μόνο το γεγονός πως δεν τόλμησαν καν οι δυνάμεις της αριστεράς να θέσουν στόχους πάλης

Ο πονοκέφαλος στα κυβερνητικά επιτελεία δεν είναι στα όποια πορίσματα των όποιων αρχών. Ούτε καν οι λαοθάλασσες της δίκαιης λαϊκής οργής, που εκδηλώθηκαν με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, δεν αρκούν για να ενοχληθεί ο πυρήνας του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή η σχέση εκμετάλλευσης εντείνεται ωμά, με φονικά αποτελέσματα στην εργατική τάξη και σ’ όλο τον κόσμο