Ανακοινώσεις

Ο κόσμος των εκμεταλλευτών, τα παράσιτα, τα λαμόγια και όλο το κηφηναριό  είναι καιρός να μάθουν τι σημαίνει  η οργή που γεννά το άδικο και η ωμή κοροϊδία κατά των ανθρώπων του μόχθου. Ας μη τολμήσουν λοιπόν να χτυπήσουν τους αγρότες και το δίκαιο αγώνα που αυτοί δίνουν κατά του ξεκληρίσματός τους. Η εργατική τάξη, όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης

Η κοροϊδία με την πληρωμή επιδοτήσεων έλαβε τέλος σ’ ότι αφορά τους αγροκτηνοτρόφους, που διαπιστώνουν ψίχουλα στους λογαριασμούς αντί για τα ποσά που δικαιούνται εδώ και μήνες και εξαιτίας αυτού είναι σε πλήρες αδιέξοδο με τη δουλειά τους (τα κοπάδια και οι καλλιέργειες έχουν έξοδα), αλλά και με το βιοπορισμό τους.

Η οργή, που ξεχειλίζει πλέον, τους οδηγεί μαζικά στα

Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν μίλησε για το τέλος των εποχών της αφθονίας, των βεβαιοτήτων και της ανεμελιάς,  από το φθινόπωρο του 2022 και για τις θυσίες που επιβάλει η νέα αυτή εποχή.  Την ίδια περίοδο ο Σόιμπλε χαρακτήριζε «κακομαθημένη» τη γερμανική κοινωνία και πρότεινε στους εργαζόμενους διπλά πουλόβερ για το κρύο. Σήμερα, ακόμη πιο ωμά και προκλητικά οι ταγοί του

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη

Τι κι αν έχουν F35, απίθανους πυραύλους, βόμβες και βομβαρδιστικά οι ιμπεριαλιστές. Τι κι αν με την επιστήμη, την τεχνολογία και όλο τον κλεμμένο πλούτο που κατέχουν αναβαθμίζουν τον χαφιεδισμό, την προπαγάνδα και την καταστολή και φαντάζουν να έχουν τον πλήρη έλεγχο των εργαζόμενων μαζών μια χούφτα εκμεταλλευτές σ’ όλο τον πλανήτη.  Τι κι αν μετά από πολλά χρόνια το

17 Νοέμβρη 2025: ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΦΙΞΙΜΟ ΤΩΝ ΑΛΥΣΙΔΩΝ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε το μήνυμα του ανειρήνευτου αγώνα της εξέγερσης του 73 είναι πολύτιμο. Το ψωμί, με την ακρίβεια στα τρόφιμα, γίνεται ξανά αγωνία για τους εργαζόμενους,

Έχουμε κατ’ επανάληψη χαρακτηρίσει τυχοδιωκτική, επικίνδυνη για το λαό και βρώμικη την αστική επιλογή εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια (με κρίσιμη την ενεργειακή πλευρά) των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και οι εξελίξεις προσθέτουν στοιχεία και κάνουν αναγκαίο να επανέλθουμε. Σ’ αυτό το σημείωμα θα σταθούμε ευρύτερα στη φύση του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και στα έργα και ημέρες του (βλέπε

ΑΝΕΙΡΗΝΕΥΤΟΣ ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ στην εκμετάλλευση,
το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο

Η εξέγερση του 1973 ακολούθησε την ελπιδοφόρα ακολουθία της αναλαμπής του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της δεκαετίας του 1960. Εκείνα τα χρόνια, παρά

Παρά την αντίθεση του λαού μας στη φρικαλεότητα της συνεχιζόμενης γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού από το σιωνιστικό μαντρόσκυλο. Παρά την πολλάκις εκφρασμένη δυναμικά και μαζικά στο δρόμο, καταδίκης και καταγγελίας της συνεργασίας της αστικής τάξης με το κράτος του Ισραήλ, το βάθεμα της εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ ΝΑΤΟ. Παρά την πρόκληση απέναντι στα  αντιβασικά αντιπολεμικά αισθήματα του λαού μας,

Οι κτηνοτρόφοι, στις πιο δύσκολες συνθήκες δουλειάς, στα πιο δυσπρόσιτα σημεία, καθημερινά δίνουν αγώνα επιβίωσης κόντρα στις αντιξοότητες της φύσης και ακόμη περισσότερο κόντρα στην κυρίαρχη πολιτική που, για να τα δώσει όλα στο κεφάλαιο, οδηγεί στην εξόντωση τους εργαζόμενους και όλους τους ανθρώπους του μόχθου.

Οι ζωοτροφές και όλα τα εφόδια, όπως και το κόστος ζωής ακριβαίνουν συνεχώς, ενώ

Μόνο την Τρίτη 28 και Τετάρτη 29 Οκτώβρη 104 Παλαιστίνιοι ανάμεσά τους 46 παιδιά ήταν τα θύματα των βομβαρδισμών του Ισραήλ. Οι βομβαρδισμοί από αέρα και από άρματα μάχης συνεχίστηκαν και την Πέμπτη 30 – 10. Παρόλα αυτά οι Σιωναζιστές και ο Τραμπ δηλώνουν ότι η εκεχειρία παραμένει αποκαλύπτοντας έτσι ωμά πως την εννοούν, αλλά και την πραγματικότητα του «ειρηνευτικού»