Σχόλια

Όχι στην απάτη του διαλόγου, κλιμάκωση του αγώνα με το κοινό αίτημα όλων των αγροκτηνοτροφων που είναι :

Εισόδημα τέτοιο που να μπορούν να ζήσουν και να παραμείνουν στη δουλειά τους.

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της Συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της πολιτικής ομάδας Κομμουνιστική Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη

Ο Μπρεχτ σε ένα από τα ιστορικά του έργα (*) ανέφερε πως ”Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ετοιμάζονται για πόλεμο”. Θα μπορούσε όμως κάποιος, ειδικά σήμερα, να διερωτηθεί τι γίνεται στην περίπτωση που αυτοί που είναι ψηλά, μιλάνε για πόλεμο. Τρια χρόνια πριν ξεκινήσει το ανθρωποσφαγείο στην Ουκρανία, ο Μακρόν για λογαριασμό του Γαλλικού ιμπεριαλισμού δήλωνε πως

Πώς τίθεται πλέον το ζήτημα. Στις δυσκολίες των καιρών, στα αρνητικά της περιόδου που διανύουμε τίθεται πλέον και αυτό το πρόβλημα. Η σε σημαντικό βαθμό απαξίωση των αριστερών δυνάμεων στη χώρα μας (αλλά και γενικότερα). Ένα πρόβλημα που αναπαράγεται με βάση την πολιτική αυτών των δυνάμεων, την εν γένει στάση τους, την εικόνα που εκπέμπουν. Ας εξηγηθώ περισσότερο.

Όταν οι

Με αφορμή το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου,  ένα κείμενο του Βασίλη Σαμαρά που είχε πρωτοδημοσιευτεί στο φύλλο αρ.154 της Προλεταριακής Σημαίας στις 11 Μαρτίου 1989

ΥΓ1: Αν και “36 ετών”, το κείμενο παραμένει επίκαιρο, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τα μετέπειτα χρόνια της πολιτικής-πολιτιστικής διαδρομής του Διονύση Σαββόπουλου.

ΥΓ2: Η αναφορά στο Μητσοτάκη που “ελπίζει” ο Σαββόπουλος αφορά το Κωσταντίνο

Ας ξεκινήσουμε από τον Τσίπρα που κατηγορεί την κυβέρνηση που δε συμπεριλαμβάνεται στις περίπου 140 χώρες που αναγνώρισαν τώρα ή από καιρό Παλαιστινιακό κράτος. Άλλωστε όπως θα έλεγε και το ΚΚΕ τέτοια απόφαση διαθέτει και  μάλιστα ομόφωνα, το ελληνικό κοινοβούλιο.

Βέβαια, ο Τσίπρας, που ξέρει να διαβάζει το κλίμα και την παγκόσμια κατακραυγή κατά των Σιωναζιστών, το προχωρά και απαιτεί

Σε χτεσινή συνέντευξη στον ΣΚΑΙ, ο Γ. Στουρνάρας, νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και πρώην Υπουργός Οικονομικών, για λογαριασμό του κεφαλαίου, για άλλη μια φορά θέλησε να κουνήσει το δάχτυλο στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου, με το γνωστό «μη ζητάτε πολλά». Ένα γνωστό μοτίβο της κυβερνητικής πολιτικής της ΝΔ, στα πλαίσια της οποίας λειτουργεί -με τον θεσμικό

Οι εταιρείες ηλεκτροπαραγωγής, τα διυλιστήρια, οι ακτοπλοϊκές και αεροπορικές εταιρείες, η βιομηχανία τροφίμων και κάποιοι ακόμη κλάδοι δραστηριότητας του κεφαλαίου, κάνουν πάρτι κερδών με άξονα τη λεγόμενη τουριστική βιομηχανία.
Βασική συνθήκη για την κερδοφορία τους οι χαμηλοί μισθοί και οι εξοντωτικές συνθήκες εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Ανάλογη είναι η εικόνα και σε άλλες περιοχές της νότιας Ευρώπης όπου το

Σίγουρα τα πολεμικά σφαγεία που είναι σε εξέλιξη προκαλούν  στους λαούς αποτροπιασμό και φόβο για παραπέρα κλιμάκωση και για νέα μεγαλύτερα μακελειά. Όπως και η ένταση της φασιστικοποίησης δεμένη με την επιβολή της ιδεολογικής τρομοκρατίας του κεφάλαιου, στη βάση των εκβιασμών του προς το κόσμο της δουλειάς.

Όμως ήδη για  δισεκατομμύρια μαζών, ιδιαίτερα στις Ινδίες, Μέση Ανατολή, Αφρική, Λατινική Αμερική

Είναι φρικιαστικές οι εικόνες και οι ειδήσεις από τη Παλαιστίνη. Στη ποτισμένη με αίμα και ταϊσμένη με τόνους βομβών γη της Παλαιστίνης, είναι καθημερινότητα οι εκατόμβες νεκρών από τις επιδρομές των σιωναζιστών. Γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροι, όσοι δεν έχουν βρει το θάνατο ως τώρα, συρρέουν στην όποια βοήθεια, στην όποια τροφή βρουν, όντας εξαθλιωμένοι στη φυλακή θανάτου και πείνας που