Σχόλια

Πριν ακόμα την επανεκλογή του Τράμπ στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ -για λογαριασμό του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου εν συνόλω- έχει τεθεί πολλάκις στη δημόσια συζήτηση (και ενίοτε πιο συχνά από την Αριστερά παρά από αναλυτές αστικών μέσων) ο χαρακτηρισμός του ως «τρελό». «Τρελό» με την έννοια ότι είτε αποτελεί «παραφωνία» στην κανονικότητα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είτε ότι ασκεί πολιτική-διοίκηση, με

Σημείο των καιρών αποτελεί η κίνηση της δημοτικής αρχής στη Φλώρινα να παύσει την υπό εξέλιξη συναυλία, στην οποία ακούστηκαν ήχοι και στίχοι γνώριμοι στους ακροατές και το σύνολο του λαού της πόλης, που ΔΕΝ δυσφορούσαν καθώς τους ένιωθαν δικούς τους.

Από τη Δευτέρα παρακολουθώντας τη σχετική συζήτηση που άνοιξε, θα μπορούσε κάποιος να διαπιστώσει διάφορες αναγνώσεις του ζητήματος όπως

Οι ΗΠΑ του Τραμπ σ’ αυτή τη συγκυρία εμφανίζονται να ρυθμίζουν το επίπεδο έντασης του στρατηγικού ανταγωνισμού τους με το Ρωσικό ιμπεριαλισμό. Σ’ όλο τον πλανήτη οι ΗΠΑ δίνουν ρεσιτάλ προκλήσεων. Κατάσχουν πειρατικά τα τάνκερ της Βενεζουέλας και να δολοφονούν  ανυποψίαστους σε δεκάδες πλοιάρια που απρόκλητα βύθισαν. Συνολικά ασκούν πίεση με στόχο τον έλεγχο της Βενεζουέλας, στο πλαίσιο του ελέγχου

Όχι στην απάτη του διαλόγου, κλιμάκωση του αγώνα με το κοινό αίτημα όλων των αγροκτηνοτροφων που είναι :

Εισόδημα τέτοιο που να μπορούν να ζήσουν και να παραμείνουν στη δουλειά τους.

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της Συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της πολιτικής ομάδας Κομμουνιστική Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη

Ο Μπρεχτ σε ένα από τα ιστορικά του έργα (*) ανέφερε πως ”Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ετοιμάζονται για πόλεμο”. Θα μπορούσε όμως κάποιος, ειδικά σήμερα, να διερωτηθεί τι γίνεται στην περίπτωση που αυτοί που είναι ψηλά, μιλάνε για πόλεμο. Τρια χρόνια πριν ξεκινήσει το ανθρωποσφαγείο στην Ουκρανία, ο Μακρόν για λογαριασμό του Γαλλικού ιμπεριαλισμού δήλωνε πως

Πώς τίθεται πλέον το ζήτημα. Στις δυσκολίες των καιρών, στα αρνητικά της περιόδου που διανύουμε τίθεται πλέον και αυτό το πρόβλημα. Η σε σημαντικό βαθμό απαξίωση των αριστερών δυνάμεων στη χώρα μας (αλλά και γενικότερα). Ένα πρόβλημα που αναπαράγεται με βάση την πολιτική αυτών των δυνάμεων, την εν γένει στάση τους, την εικόνα που εκπέμπουν. Ας εξηγηθώ περισσότερο.

Όταν οι

Με αφορμή το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου,  ένα κείμενο του Βασίλη Σαμαρά που είχε πρωτοδημοσιευτεί στο φύλλο αρ.154 της Προλεταριακής Σημαίας στις 11 Μαρτίου 1989

ΥΓ1: Αν και “36 ετών”, το κείμενο παραμένει επίκαιρο, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τα μετέπειτα χρόνια της πολιτικής-πολιτιστικής διαδρομής του Διονύση Σαββόπουλου.

ΥΓ2: Η αναφορά στο Μητσοτάκη που “ελπίζει” ο Σαββόπουλος αφορά το Κωσταντίνο

Ας ξεκινήσουμε από τον Τσίπρα που κατηγορεί την κυβέρνηση που δε συμπεριλαμβάνεται στις περίπου 140 χώρες που αναγνώρισαν τώρα ή από καιρό Παλαιστινιακό κράτος. Άλλωστε όπως θα έλεγε και το ΚΚΕ τέτοια απόφαση διαθέτει και  μάλιστα ομόφωνα, το ελληνικό κοινοβούλιο.

Βέβαια, ο Τσίπρας, που ξέρει να διαβάζει το κλίμα και την παγκόσμια κατακραυγή κατά των Σιωναζιστών, το προχωρά και απαιτεί

Σε χτεσινή συνέντευξη στον ΣΚΑΙ, ο Γ. Στουρνάρας, νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και πρώην Υπουργός Οικονομικών, για λογαριασμό του κεφαλαίου, για άλλη μια φορά θέλησε να κουνήσει το δάχτυλο στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου, με το γνωστό «μη ζητάτε πολλά». Ένα γνωστό μοτίβο της κυβερνητικής πολιτικής της ΝΔ, στα πλαίσια της οποίας λειτουργεί -με τον θεσμικό