Αντίσταση

Η πραγματική εγκληματική οργάνωση δολοφονεί τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι εικόνες βαρβαρότητας που από εχθές κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, καταγράφουν μια ακόμα δολοφονία της μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο.

Αυτή τη φορά περισσότερο πολιτικοποιημένη και άμεσα καλυπτόμενη από το σύστημα των ΗΠΑ. Μια δολοφονία λευκής Αμερικανίδας πολίτη αυτή τη φορά, η οποία μετά τη δολοφονία της κατηγορήθηκε

Το κακοστημένο κυβερνητικό σόου όπου, εν είδη τελεσίγραφου, ανακοίνωσε με ωμή σκληρότητα μέτρα ψίχουλα, καταρρίπτει κάθε αυταπάτη για τη διάθεση των εντολοδόχων κεφαλαίου και Ε.Ε. να μετριάσουν έστω την αντιαγροτική πολιτική που οδηγεί σε νέο κύμα ξεκληρίσματος τη φτωχομεσαία αγροτιά.

Τώρα η κυβέρνηση μπροστά στην ανάγκη ζωής των αγροτών να συνεχίσουν ν’ αντιστέκονται, μεθοδεύει ξανά την τρομοκρατία με αναθέρμανση της

Κανένας διάλογος δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στα μπλόκα του δίκιου των αγροκτηνοτρόφων και την οποιαδήποτε κυβέρνηση του ευρωμονόδρομου της Κ.Α.Π. και της πολιτικής “Όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο”.

Οι φτωχομεσαίοι αγρότες στήνουν μπλόκα αγώνα ενάντια στο ξεκλήρισμα τους. Εδώ και εβδομάδες συγκρούονται αποφασιστικά με την πολιτική κεφαλαίου – κυβέρνησης – Ε.Ε. με ένα αίτημα που ουσιαστικά τους

Σημείο των καιρών αποτελεί η κίνηση της δημοτικής αρχής στη Φλώρινα να παύσει την υπό εξέλιξη συναυλία, στην οποία ακούστηκαν ήχοι και στίχοι γνώριμοι στους ακροατές και το σύνολο του λαού της πόλης, που ΔΕΝ δυσφορούσαν καθώς τους ένιωθαν δικούς τους.

Από τη Δευτέρα παρακολουθώντας τη σχετική συζήτηση που άνοιξε, θα μπορούσε κάποιος να διαπιστώσει διάφορες αναγνώσεις του ζητήματος όπως

Όχι στην απάτη του διαλόγου, κλιμάκωση του αγώνα με το κοινό αίτημα όλων των αγροκτηνοτροφων που είναι :

Εισόδημα τέτοιο που να μπορούν να ζήσουν και να παραμείνουν στη δουλειά τους.

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της Συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Ο κόσμος των εκμεταλλευτών, τα παράσιτα, τα λαμόγια και όλο το κηφηναριό  είναι καιρός να μάθουν τι σημαίνει  η οργή που γεννά το άδικο και η ωμή κοροϊδία κατά των ανθρώπων του μόχθου. Ας μη τολμήσουν λοιπόν να χτυπήσουν τους αγρότες και το δίκαιο αγώνα που αυτοί δίνουν κατά του ξεκληρίσματός τους. Η εργατική τάξη, όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης

Είναι άραγε τζάμπα μάγκες οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές (οι λεγόμενοι πρόθυμοι) και εκ του ασφαλούς υπονομεύουν τις ειρηνευτικές προσπάθειες των ΗΠΑ του Τραμπ;

Καμώνονται δηλαδή τους Ναπολέοντες για όσο την βασική ευθύνη για τον πόλεμο στην Ουκρανία εξακολουθούν να την έχουν οι ΗΠΑ, που ουσιαστικά τον πυροδότησαν; Σ’ αυτό θα δώσει απάντηση το αμέσως επόμενο διάστημα η επιλογή που θα γίνει

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη

Ο Μπρεχτ σε ένα από τα ιστορικά του έργα (*) ανέφερε πως ”Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ετοιμάζονται για πόλεμο”. Θα μπορούσε όμως κάποιος, ειδικά σήμερα, να διερωτηθεί τι γίνεται στην περίπτωση που αυτοί που είναι ψηλά, μιλάνε για πόλεμο. Τρια χρόνια πριν ξεκινήσει το ανθρωποσφαγείο στην Ουκρανία, ο Μακρόν για λογαριασμό του Γαλλικού ιμπεριαλισμού δήλωνε πως

ΑΝΕΙΡΗΝΕΥΤΟΣ ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ στην εκμετάλλευση,
το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο

Η εξέγερση του 1973 ακολούθησε την ελπιδοφόρα ακολουθία της αναλαμπής του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της δεκαετίας του 1960. Εκείνα τα χρόνια, παρά

Όπως είχαμε αναφέρει και στο προηγούμενο άρθρο, η αναδίπλωση της γαλλικής κυβέρνησης με την αναβολή της εφαρμογής της -ψηφισμένης- αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης, έχει δυο αναγνώσεις. Από τη μια, είναι μια  ήττα για τη Γαλλική κυβέρνηση και το Γαλλικό κεφάλαιο, απέναντι στον εσωτερικό τους εχθρό που μόνο να έχουν ξεμπερδέψει δε φαίνεται. Από την άλλη μεριά, ήδη σωρεύονται οι όροι

Με τα μνημόνια η ντόπια πλουτοκρατία έκανε ευκαιρία την κρίση χρέους, που η ίδια και το σύστημά της δημιούργησε, για ν’ ανοίξει νέους κύκλους κερδοφορίας λεηλατώντας μισθούς, ωράρια και κάθε λογής εργασιακά δικαιώματα.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, το “σχέδιο ανάκαμψης” των κερδών του κεφαλαίου συνοδεύονταν με την έκθεση Πισαρίδη που όριζε και καθόριζε τη συνέχεια των αντεργατικών (αντι) μεταρρυθμίσεων  ως