ΗΠΑ

Οι ΗΠΑ του Τραμπ σ’ αυτή τη συγκυρία εμφανίζονται να ρυθμίζουν το επίπεδο έντασης του στρατηγικού ανταγωνισμού τους με το Ρωσικό ιμπεριαλισμό. Σ’ όλο τον πλανήτη οι ΗΠΑ δίνουν ρεσιτάλ προκλήσεων. Κατάσχουν πειρατικά τα τάνκερ της Βενεζουέλας και να δολοφονούν  ανυποψίαστους σε δεκάδες πλοιάρια που απρόκλητα βύθισαν. Συνολικά ασκούν πίεση με στόχο τον έλεγχο της Βενεζουέλας, στο πλαίσιο του ελέγχου

Το σύγχρονο ρωσικό κράτος χαρακτηρίζει το εμβληματικό έργο του Λένιν «Κράτος και Επανάσταση» ως εγχειρίδιο τρομοκρατίας και την ιδεολογία του σοσιαλισμού ως  εξτρεμιστική ιδεολογία. 

Αν θυμηθούμε και την υβριστική για το ΛΕΝΙΝ  και την ιστορία του ρωσικού και όλων των Σοβιετικών λαών τοποθέτηση του Πούτιν κατά την εκκίνηση της ρωσικής εισβολής στην

Είναι άραγε τζάμπα μάγκες οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές (οι λεγόμενοι πρόθυμοι) και εκ του ασφαλούς υπονομεύουν τις ειρηνευτικές προσπάθειες των ΗΠΑ του Τραμπ;

Καμώνονται δηλαδή τους Ναπολέοντες για όσο την βασική ευθύνη για τον πόλεμο στην Ουκρανία εξακολουθούν να την έχουν οι ΗΠΑ, που ουσιαστικά τον πυροδότησαν; Σ’ αυτό θα δώσει απάντηση το αμέσως επόμενο διάστημα η επιλογή που θα γίνει

17 Νοέμβρη 2025: ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΦΙΞΙΜΟ ΤΩΝ ΑΛΥΣΙΔΩΝ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε το μήνυμα του ανειρήνευτου αγώνα της εξέγερσης του 73 είναι πολύτιμο. Το ψωμί, με την ακρίβεια στα τρόφιμα, γίνεται ξανά αγωνία για τους εργαζόμενους,

Με αρχή την εξέγερση του 1973, η νεολαία, η εργατική τάξη, ο λαός της χώρας μας για μια ολάκερη εποχή αρκετών χρόνων πήγε κόντρα στις επιλογές της ντόπιας πλουτοκρατίας συγκροτώντας αποφασιστικά τα μέτωπα πάλης του.

Η δεκαετία, των ιστορικής σημασίας αγώνων, του 1940 δεν ήταν μακρινή και ο διεθνής συσχετισμός, παρά τις κρίσιμες ήττες, παρέμενε θετικός για την πλευρά των

Έχουμε κατ’ επανάληψη χαρακτηρίσει τυχοδιωκτική, επικίνδυνη για το λαό και βρώμικη την αστική επιλογή εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια (με κρίσιμη την ενεργειακή πλευρά) των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και οι εξελίξεις προσθέτουν στοιχεία και κάνουν αναγκαίο να επανέλθουμε. Σ’ αυτό το σημείωμα θα σταθούμε ευρύτερα στη φύση του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και στα έργα και ημέρες του (βλέπε

ΑΝΕΙΡΗΝΕΥΤΟΣ ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ στην εκμετάλλευση,
το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο

Η εξέγερση του 1973 ακολούθησε την ελπιδοφόρα ακολουθία της αναλαμπής του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της δεκαετίας του 1960. Εκείνα τα χρόνια, παρά το γεγονός της ήττας

Ενδεικτικό της ρότας των εξελίξεων στην περιοχή  αλλά και ορόσημο της ενεργειακής πολιτικής που ξετυλίγεται, η σύνοδος που πραγματοποιείται το διήμερο 6 – 7/11 στην πρωτεύουσα της χώρας μας. Για να αντιληφθούμε τη βαρύτητα της συνόδου, αρκεί το γεγονός της «απόβασης» τριων στελεχών των ΗΠΑ (υπ.εσωτερικών Μπέργκαμ, υπ.ενέργειας Ράιτ, υφυπ. Εξωτερικών για θέματα πόρων Ρήγας), της συμμετοχής 25 υπουργών ενέργειας

Παρά την αντίθεση του λαού μας στη φρικαλεότητα της συνεχιζόμενης γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού από το σιωνιστικό μαντρόσκυλο. Παρά την πολλάκις εκφρασμένη δυναμικά και μαζικά στο δρόμο, καταδίκης και καταγγελίας της συνεργασίας της αστικής τάξης με το κράτος του Ισραήλ, το βάθεμα της εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ ΝΑΤΟ. Παρά την πρόκληση απέναντι στα  αντιβασικά αντιπολεμικά αισθήματα του λαού μας,

Η Ρωσία κάνει σαφές στους ανταγωνιστές της σε ΝΑΤΟ ΕΕ ΗΠΑ ότι διαθέτει και εξελίσσει τις δυνατότητες της για στρατηγικά πλήγματα και από θέσεις ισχύος.

Δεν είναι κυρίως και μόνο αυτό. Αναλυτές

Κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί το σχέδιο των ΗΠΑ του Τραμπ για τη Γάζα και τη Μέση Ανατολή. Το αιμοβόρο Σιωναζιστικό μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού, σίγουρα δε θα αλλάξει. Ούτε τα αντιλαϊκά φασιστικά καθεστώτα της Αιγύπτου, Κατάρ, Εμιράτων, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας εγγυώνται το τέλος τη σφαγής των βασανιστηρίων και της καταδυνάστευσης των Παλαιστινίων.
Η εξέλιξη της συνολικότερης σύγκρουσης σ’

Με τα μνημόνια η ντόπια πλουτοκρατία έκανε ευκαιρία την κρίση χρέους, που η ίδια και το σύστημά της δημιούργησε, για ν’ ανοίξει νέους κύκλους κερδοφορίας λεηλατώντας μισθούς, ωράρια και κάθε λογής εργασιακά δικαιώματα.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, το “σχέδιο ανάκαμψης” των κερδών του κεφαλαίου συνοδεύονταν με την έκθεση Πισαρίδη που όριζε και καθόριζε τη συνέχεια των αντεργατικών (αντι) μεταρρυθμίσεων  ως