Φτώχεια

Πληθαίνουν οι τοποθετήσεις και οι διαπιστώσεις με δημοσιεύματα στον τύπο, πως η ακρίβεια κατατρώει το λαϊκό εισόδημα. Αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα βιώνει, με οδυνηρό και τραγικό πολλές φορές τρόπο, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της δουλειάς που δυσκολεύεται να καλύψει βασικές- θεμελιώδεις ανάγκες κάθε μήνα. Έτσι οδηγείται σε περικοπές ακόμη και στα τρόφιμα, περιορίζοντας δραματικά την κατανάλωσή τους, όπως αυτό

Το ταξικό πλαίσιο της πάλης των αγροτών

Αποδείχτηκε πως επρόκειτο πράγματι για έναν σπουδαίο αγώνα ενός σημαντικού κομματιού του κόσμου της δουλειάς ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση και στην πολιτική «όλα στο κεφάλαιο». Έχει σημασία να γίνει ξεκάθαρο αυτό από την πλευρά των ταξικών δυνάμεων. Πως ο αγώνας αντίστασης των φτωχομεσαίων αγροτών ενάντια στο ξεκλήρισμα τους είναι αγώνας κόντρα στις ντόπιες

Σταθερά, ωμά και αταλάντευτα κινείται η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην προώθηση της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο». Σ’ αυτό το πλαίσιο οι επιταχύνσεις «πρόσω ολοταχώς», όπως ονομάστηκαν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, των μεταρρυθμίσεων (όπου ακούνε για μεταρρυθμίσεις οι εργαζόμενοι αυτό που περιμένουν είναι η παραπέρα αναίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων που απέσπασαν και κατοχύρωσαν μέσα από αποφασιστικούς

Το νέο νομοσχέδιο, για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τον στρατό, που δρομολογεί για ψήφιση η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα φέρνει αντιδραστικές αλλαγές στο ζήτημα της στράτευσης της νεολαίας αλλά και στον λαό γενικότερα. Μείωση των ορίων ηλικίας για αναβολή στράτευσης λόγω σπουδών, κατάργηση φοιτητικών αδειών για εξεταστικές εν μέσω στράτευσης, αύξηση βασικής εκπαίδευσης, κίνητρα για στράτευση στα 18, αύξηση ανώτερης

Όχι στην απάτη του διαλόγου, κλιμάκωση του αγώνα με το κοινό αίτημα όλων των αγροκτηνοτροφων που είναι :

Εισόδημα τέτοιο που να μπορούν να ζήσουν και να παραμείνουν στη δουλειά τους.

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της Συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Η συζήτηση και επικείμενη ψήφιση του προϋπολογισμού για τη νέα χρονιά, βρίσκει δεκάδες χιλιάδες αγροτοκτηνοτρόφους στα μπλόκα, στην πάλη για την επιβίωσή τους. Μιας μάχης σε εξέλιξη, του δίκαιου αγώνα των φτωχομεσαίων αγροτών απέναντι στις πολιτικές του κεφάλαιου, της κυβέρνησης, της ΕΕ που θέλουν να τους ξεκληρίσουν, να τους έχουν υποταγμένους στα θέλω τους. Η συμπαράσταση του κόσμου της δουλειάς

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της πολιτικής ομάδας Κομμουνιστική Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

17  χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου, Αλέξη Γρηγορόπουλου από την αστυνομία, η κρατική καταστολή και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής  γίνεται ολοένα και περισσότερο  βασική πλευρά της λειτουργίας του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Νόμοι ενάντια στο δικαίωμα στη διαδήλωση και την απεργία, διώξεις για όποιον αντιστέκεται και γενικευμένη κρατική τρομοκρατία και καταστολή,

Δεκάδες χιλιάδες νέοι κυρίως άνθρωποι του μόχθου στην αγροτική ύπαιθρο βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό με αιχμή ανάμεσα σε άλλα, το αίτημα να πάψει η στάση πληρωμών λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ και να τους δοθούν άμεσα οι ενισχύσεις που δικαιούνται.

Ξεκάθαρο  είναι  πως το συνεχώς αυξανόμενο κόστος παραγωγής, αλλά και το κόστος ζωής και οι χαμηλές τιμές παραγωγού, είναι διαρκής τάση της δράσης

Η κοροϊδία με την πληρωμή επιδοτήσεων έλαβε τέλος σ’ ότι αφορά τους αγροκτηνοτρόφους, που διαπιστώνουν ψίχουλα στους λογαριασμούς αντί για τα ποσά που δικαιούνται εδώ και μήνες και εξαιτίας αυτού είναι σε πλήρες αδιέξοδο με τη δουλειά τους (τα κοπάδια και οι καλλιέργειες έχουν έξοδα), αλλά και με το βιοπορισμό τους.

Η οργή, που ξεχειλίζει πλέον, τους οδηγεί μαζικά στα

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη