Φτώχεια

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της πολιτικής ομάδας Κομμουνιστική Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

17  χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου, Αλέξη Γρηγορόπουλου από την αστυνομία, η κρατική καταστολή και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής  γίνεται ολοένα και περισσότερο  βασική πλευρά της λειτουργίας του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Νόμοι ενάντια στο δικαίωμα στη διαδήλωση και την απεργία, διώξεις για όποιον αντιστέκεται και γενικευμένη κρατική τρομοκρατία και καταστολή,

Δεκάδες χιλιάδες νέοι κυρίως άνθρωποι του μόχθου στην αγροτική ύπαιθρο βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό με αιχμή ανάμεσα σε άλλα, το αίτημα να πάψει η στάση πληρωμών λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ και να τους δοθούν άμεσα οι ενισχύσεις που δικαιούνται.

Ξεκάθαρο  είναι  πως το συνεχώς αυξανόμενο κόστος παραγωγής, αλλά και το κόστος ζωής και οι χαμηλές τιμές παραγωγού, είναι διαρκής τάση της δράσης

Η κοροϊδία με την πληρωμή επιδοτήσεων έλαβε τέλος σ’ ότι αφορά τους αγροκτηνοτρόφους, που διαπιστώνουν ψίχουλα στους λογαριασμούς αντί για τα ποσά που δικαιούνται εδώ και μήνες και εξαιτίας αυτού είναι σε πλήρες αδιέξοδο με τη δουλειά τους (τα κοπάδια και οι καλλιέργειες έχουν έξοδα), αλλά και με το βιοπορισμό τους.

Η οργή, που ξεχειλίζει πλέον, τους οδηγεί μαζικά στα

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη

Nα στηρίξουμε σε αυτή την κατεύθυνση την απεργία της Τρίτης 14 Οκτώβρη

Είναι ξεκάθαρο πως η εξάντληση που προκαλούν τα ατελείωτα ωράρια, συν το πήγαινε – έλα στη δουλειά, οδηγούν στην σωματική, ψυχική και πνευματική τελικά εξόντωση του εργαζομένου. Ξεκάθαρα εξοντωτικά ωράρια και εντατικοποίηση στη δουλειά είναι και αιτία για θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και σακατέματα που καθημερινά πυκνώνουν, αποκαλύπτοντας την

Βρισκόμαστε σε μια εποχή της οποίας οι εικόνες βαρβαρότητας απέναντι στην Εργατική Τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου αποτελούν καθημερινή απτή πραγματικότητα.

Το “διάβασμα” των ταξικών συσχετισμών της ήττας του ΕΕΚΚ και της αποσυγκρότησης της Εργατική τάξης, από τις  δυνάμεις του καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού, είναι το έδαφος στο οποίο εξελίσσεται και με σημερινούς όρους η επίθεση. Συνθέτει και αυτό

Σε χτεσινή συνέντευξη στον ΣΚΑΙ, ο Γ. Στουρνάρας, νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και πρώην Υπουργός Οικονομικών, για λογαριασμό του κεφαλαίου, για άλλη μια φορά θέλησε να κουνήσει το δάχτυλο στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου, με το γνωστό «μη ζητάτε πολλά». Ένα γνωστό μοτίβο της κυβερνητικής πολιτικής της ΝΔ, στα πλαίσια της οποίας λειτουργεί -με τον θεσμικό

Είναι ξεκάθαρο πως η εξάντληση που προκαλούν τα ατελείωτα ωράρια, συν το πήγαινε – έλα στη δουλειά, οδηγούν στην σωματική, ψυχική και πνευματική τελικά εξόντωση του εργαζομένου. Ξεκάθαρα εξοντωτικά ωράρια και εντατικοποίηση στη δουλειά είναι και αιτία για θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και σακατέματα που καθημερινά πυκνώνουν, αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα της ξέφρενης εκμετάλλευσης στην οποία επιδίδονται οι εργοδότες, όσο οι εργατικές

Ιδιαίτερα τη τελευταία χρονιά έχει αναδειχθεί η συζήτηση για την επαναφορά των έξτρα μισθών στο δημόσιο, με υπόβαθρο την ασφυκτική πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι στη χώρα μας άρα και εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Είναι η πραγματικότητα της έντασης της επίθεσης σε δικαιώματα-κατακτήσεις, η αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος από την ακρίβεια που σπάει κόκκαλα, με τη φορομπηξία, που επιχειρήθηκε να

Οι “δείκτες” και τα “νούμερα” που πλασάρουν τα κέντρα του κεφαλαίου, από την Κομισιόν μέχρι τους εγχώριους υποτακτικούς τους, προσπαθούν να συσκοτίσουν μια αμείλικτη πραγματικότητα: η εργατική τάξη, ο λαός, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ανελέητη επίθεση. Τώρα, με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, αυτή η επίθεση παίρνει σάρκα και οστά σε κάθε πτυχή της εργασιακής ζωής, απειλώντας να διαλύσει ό,τι απέμεινε