Εργαζόμενοι

Ο θάνατος της καθηγήτριας Αγγλικών, Σοφίας Χρηστίδου ύστερα από εγκεφαλικό που υπέστη μέσα σε συνθήκες έντονης πίεσης, που βίωνε στο σχολείο, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «ατυχές περιστατικό». Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που αφορά μόνο μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα σκληρό σύμπτωμα της εποχής: της λεγόμενης «κανονικότητας» που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια στο δημόσιο σχολείο και στον

Η επέτειος της 8 Μάρτη είναι σημαντική μέρα για τη συμβολή της γυναίκας στην υπόθεση του αγώνα και της απελευθερωτικής προοπτικής της εργατικής τάξης. Όπως και κάθε επέτειος της ένδοξης πορείας του Ε.Ε.Κ.Κ. ζωντανεύει στους επίκαιρους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση, το πόλεμο και την κλιμακούμενη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. 

Η γυναίκα, και στην εποχή μας όπως

Οι μήνες κινηματικής ανυπαρξίας στον κλάδο των εκπαιδευτικών χρονίζουν και επικάθονται στον αρνητικό συσχετισμό για το σύνολο των εργαζομένων. Αυτή είναι και η βάση στην οποία ξετυλίγονται όλα τα νέα επεισόδια του απλώματος και βαθέματος της επίθεσης, της αντιλαϊκής αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης για λογαριασμό του κεφάλαιου. Η συνταγματική αναθεώρηση και η ολική αναμόρφωση του τοπίου στην εκπαίδευση αυτό ομολογούν,

Ο φασίστας υπουργός μετανάστευσης Πλεύρης έβαλε σε αμφισβήτηση ακόμη και το μενού το οποίο δίνεται στις δομές μεταναστών. Από το 2011 δήλωνε: « φύλαξη των συνόρων δε μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί…». Αυτός είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του λιμενικού, αυτή είναι η επίσημη πολιτική για τη μετανάστευση σήμερα που

Έχει περάσει μια εβδομάδα από το νέο έγκλημα του κεφαλαίου στη μπισκότοβιομηχανία της βιολαντα. Ένα έγκλημα της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο, το οποίο για ακόμα μια φορά αποκαλύπτει στα μάτια του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου τους στυγνούς όρους εκμετάλλευσης που επιβάλλει στην εποχή μας η κυριαρχία των δυνάμεων της κεφαλαιοκρατίας.

Το νέο αυτό περιστατικό

* Παραθέτουμε εκ νέου ένα άρθρο δημοσιευμένο στις 11/09/2025, με αφορμή το οριστικό ”όχι” του ΣτΕ για την επιστροφή των δυο επιπλέον μισθών στο δημόσιο.  Πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής, χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές “νομιμοποιημένων αιτημάτων”. Πάλη ενάντια στις αυταπάτες για το ρόλο της αστικής δικαιοσύνης, των αιτημάτων που “χωράνε” στις αντοχές της οικονομίας. Πάλη

Σταθερά, ωμά και αταλάντευτα κινείται η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην προώθηση της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο». Σ’ αυτό το πλαίσιο οι επιταχύνσεις «πρόσω ολοταχώς», όπως ονομάστηκαν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, των μεταρρυθμίσεων (όπου ακούνε για μεταρρυθμίσεις οι εργαζόμενοι αυτό που περιμένουν είναι η παραπέρα αναίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων που απέσπασαν και κατοχύρωσαν μέσα από αποφασιστικούς

Η φτωχομεσαία αγροτιά και οι κτηνοτρόφοι εδώ και 45 μέρες περίπου δίνουν ένα σπουδαίο αγώνα. Σπουδαίο για να μπορούν να μείνουν στα χωράφια τους και να μπορούν να ζουν από τη δουλειά τους.

Συγκεκριμένα σε αυτή τη φάση, βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή στον αγώνα τους. Τα μπλόκα που είναι ο κορμός των κινητοποιήσεων, και όχι οι καλοθελητές και κολαούζοι της

Η συζήτηση και επικείμενη ψήφιση του προϋπολογισμού για τη νέα χρονιά, βρίσκει δεκάδες χιλιάδες αγροτοκτηνοτρόφους στα μπλόκα, στην πάλη για την επιβίωσή τους. Μιας μάχης σε εξέλιξη, του δίκαιου αγώνα των φτωχομεσαίων αγροτών απέναντι στις πολιτικές του κεφάλαιου, της κυβέρνησης, της ΕΕ που θέλουν να τους ξεκληρίσουν, να τους έχουν υποταγμένους στα θέλω τους. Η συμπαράσταση του κόσμου της δουλειάς

Δεκάδες χιλιάδες νέοι κυρίως άνθρωποι του μόχθου στην αγροτική ύπαιθρο βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό με αιχμή ανάμεσα σε άλλα, το αίτημα να πάψει η στάση πληρωμών λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ και να τους δοθούν άμεσα οι ενισχύσεις που δικαιούνται.

Ξεκάθαρο  είναι  πως το συνεχώς αυξανόμενο κόστος παραγωγής, αλλά και το κόστος ζωής και οι χαμηλές τιμές παραγωγού, είναι διαρκής τάση της δράσης

Με αρχή την εξέγερση του 1973, η νεολαία, η εργατική τάξη, ο λαός της χώρας μας για μια ολάκερη εποχή αρκετών χρόνων πήγε κόντρα στις επιλογές της ντόπιας πλουτοκρατίας συγκροτώντας αποφασιστικά τα μέτωπα πάλης του.

Η δεκαετία, των ιστορικής σημασίας αγώνων, του 1940 δεν ήταν μακρινή και ο διεθνής συσχετισμός, παρά τις κρίσιμες ήττες, παρέμενε θετικός για την πλευρά των