Μισθοί

Όχι στην απάτη του διαλόγου, κλιμάκωση του αγώνα με το κοινό αίτημα όλων των αγροκτηνοτροφων που είναι :

Εισόδημα τέτοιο που να μπορούν να ζήσουν και να παραμείνουν στη δουλειά τους.

Παρακάτω η συνέντευξη τύπου του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη,  μέλους της Συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη, στην Ερτ Χανίων

Η συζήτηση και επικείμενη ψήφιση του προϋπολογισμού για τη νέα χρονιά, βρίσκει δεκάδες χιλιάδες αγροτοκτηνοτρόφους στα μπλόκα, στην πάλη για την επιβίωσή τους. Μιας μάχης σε εξέλιξη, του δίκαιου αγώνα των φτωχομεσαίων αγροτών απέναντι στις πολιτικές του κεφάλαιου, της κυβέρνησης, της ΕΕ που θέλουν να τους ξεκληρίσουν, να τους έχουν υποταγμένους στα θέλω τους. Η συμπαράσταση του κόσμου της δουλειάς

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

17  χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου, Αλέξη Γρηγορόπουλου από την αστυνομία, η κρατική καταστολή και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής  γίνεται ολοένα και περισσότερο  βασική πλευρά της λειτουργίας του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Νόμοι ενάντια στο δικαίωμα στη διαδήλωση και την απεργία, διώξεις για όποιον αντιστέκεται και γενικευμένη κρατική τρομοκρατία και καταστολή,

Δεκάδες χιλιάδες νέοι κυρίως άνθρωποι του μόχθου στην αγροτική ύπαιθρο βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό με αιχμή ανάμεσα σε άλλα, το αίτημα να πάψει η στάση πληρωμών λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ και να τους δοθούν άμεσα οι ενισχύσεις που δικαιούνται.

Ξεκάθαρο  είναι  πως το συνεχώς αυξανόμενο κόστος παραγωγής, αλλά και το κόστος ζωής και οι χαμηλές τιμές παραγωγού, είναι διαρκής τάση της δράσης

Ο κόσμος των εκμεταλλευτών, τα παράσιτα, τα λαμόγια και όλο το κηφηναριό  είναι καιρός να μάθουν τι σημαίνει  η οργή που γεννά το άδικο και η ωμή κοροϊδία κατά των ανθρώπων του μόχθου. Ας μη τολμήσουν λοιπόν να χτυπήσουν τους αγρότες και το δίκαιο αγώνα που αυτοί δίνουν κατά του ξεκληρίσματός τους. Η εργατική τάξη, όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη

Με αρχή την εξέγερση του 1973, η νεολαία, η εργατική τάξη, ο λαός της χώρας μας για μια ολάκερη εποχή αρκετών χρόνων πήγε κόντρα στις επιλογές της ντόπιας πλουτοκρατίας συγκροτώντας αποφασιστικά τα μέτωπα πάλης του.

Η δεκαετία, των ιστορικής σημασίας αγώνων, του 1940 δεν ήταν μακρινή και ο διεθνής συσχετισμός, παρά τις κρίσιμες ήττες, παρέμενε θετικός για την πλευρά των

Με τα μνημόνια η ντόπια πλουτοκρατία έκανε ευκαιρία την κρίση χρέους, που η ίδια και το σύστημά της δημιούργησε, για ν’ ανοίξει νέους κύκλους κερδοφορίας λεηλατώντας μισθούς, ωράρια και κάθε λογής εργασιακά δικαιώματα.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, το “σχέδιο ανάκαμψης” των κερδών του κεφαλαίου συνοδεύονταν με την έκθεση Πισαρίδη που όριζε και καθόριζε τη συνέχεια των αντεργατικών (αντι) μεταρρυθμίσεων  ως

Nα στηρίξουμε σε αυτή την κατεύθυνση την απεργία της Τρίτης 14 Οκτώβρη

Είναι ξεκάθαρο πως η εξάντληση που προκαλούν τα ατελείωτα ωράρια, συν το πήγαινε – έλα στη δουλειά, οδηγούν στην σωματική, ψυχική και πνευματική τελικά εξόντωση του εργαζομένου. Ξεκάθαρα εξοντωτικά ωράρια και εντατικοποίηση στη δουλειά είναι και αιτία για θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και σακατέματα που καθημερινά πυκνώνουν, αποκαλύπτοντας την

Σε Δύση και Ανατολή το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα επιτίθεται στην Εργατική Τάξη και τους λαούς, απέναντι και στους ξεριζωμένους μετανάστες, με “καινούργιους” όρους…εποχής.

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού συγκροτούν στα μέτρα της εποχής της βαρβαρότητας, την επίθεση σε κατακτήσεις και δικαιώματα η οποία προχωρά με όρους φασιστικοποίησης.

Έχουν στόχο, την παρά πέρα διάσπαση της εργατικής τάξης και

Ο Στουρνάρας όπως και ο Μητσοτάκης κινδυνολογούν υπέρ της σταθερότητας των μισθών φτώχειας και ανέχειας. Ουσιαστικά η κυβέρνηση και όλα τα αστικά επιτελεία ούτε θέλουν ούτε μπορούν να κρύψουν την ωμή αντεργατική φύση συνολικά της πολιτικής τους, όπως και του νέου νομοσχεδίου της 13ωρης εξόντωσης και της δυνατότητας της πιο στυγνής εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο.

Το δικαίωμα στη